چاک: چاک جز سازهای کوبه ای، ضربه ای، سایشی و بدون پوست است. این سازها چون قابلیت ایجاد صدای خود به خودی دارند به نام (ایدوفون) یا خود صدا نامیده می شوند. ماده سازنده آن ها سخت و غیر قابل انعطاف بوده اما در عین حال قابلیت ارتعاش دارند. چاک جز خود صداهای کوبه ای است که توسط ضربه مستقیم به ساز، به صدا در می آید. این ساز بیشتر در مناطق جنوبی شامل بندر لنگه و بندرعباس رواج دارد. جنس چاک از چوب بوده و به صورت مضاعف هستند.

ویژگی ظاهری: چاک شامل دو صفحه چوبی جدا از هم است. صفحه چوبی به شکل گرزی شکل بوده و از یک قسمت پهن و یک بخش باریک که دسته ساز را تشکیل می دهد، ساخته شده است. ضخامت چاک نسبت به نوع کاربرد و منطقه مورد استفاده، می تواند متفاوت باشد. تکنیک اجرایی: بخش باریک ساز که به مانند دسته آن است، در دست نوازنده قرار می گیرد و بخش پهن ساز بهم کوبیده می شود. بر حسب ریتم، زمان بندی و سرعت موسیقی، کوبیدن آن متفاوت است. چاک بیشتر برای تشدید آکسان های موسیقی و هماهنگی بین اجزای دیگر در گروه نوازی، مورد استفاده است. موارد مورد استفاده: چاک غالبا توسط زنان نواخته می شود اما در برخی موارد جوانان نیز آن را می نوازند. در مجالس لیوا که مجلس شادمانی و عروسی محلی است، بیشتر نواخته می شود.